1934-йилда Туркистон университетининг икки факультети асосида Тошкент ирригация ва қишлоқ хўжалигини механизациялаш муҳандислари институти ташкил этилиб, у махсус қурилган бинода, Ниёзбек кўчасида жойлаштирилди. Уч қаватли, конструктивизм элементларига эга бино юмалоқ бурчак билан танилади.

Бу юмалоқ бурчак олдида илгари кичик сквер бор эди: бир пайтлар унда Сталин ҳайкали, 1980-йилларда уруш қаҳрамони Виктор Малясов бюсти — шу олийгоҳда ўқиган — турарди. Ноллар йилларида бу ерда салқин ичимликлар дўкончаси бўлган.

Узоқ вақт бино сувоқсиз, вақт ўтиши билан қорайиб, тутунланган ғиштдан қолган. Мустақиллик йилларида уни сувоқ билан қоплашди, замонавий айвон қўшишди, бу эса дастлабки кўринишини йўқотишига олиб келди.

1960-йилларда бу бинога Ниёзбек кўчаси бўйлаб янги ўқув корпуслари қўшилди, 1970-йилларда эса Қори Ниёзов кўчаси бўйлаб. Тарихий корпус улар орасида қолиб, олийгоҳнинг дастлабки йиллари ва конструктивизмнинг романтик даври ҳақида эслатма бўлиб қолди.